Με πλήθος κόσμου να αγκαλιάζει την πρωτοβουλία και την αίθουσα εκδηλώσεων του ΚΕΠ Νέας Ιωνίας να είναι κατάμεστη, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 10 Οκτωβρίου η πολιτιστική εκδήλωση που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Συνταξιούχων ΙΚΑ & Επικουρικής Ασφάλισης Νέας Ιωνίας & πέριξ, με επίκεντρο το ρεμπέτικο. Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση του Συνδέσμου, η προσέλευση του κοινού ήταν τόσο μεγάλη που οι διοργανωτές μερίμνησαν να τοποθετήσουν καρέκλες και τραπέζια και εκτός της αίθουσας, προκειμένου να εξυπηρετηθούν όλοι οι παρευρισκόμενοι.
Στο επίκεντρο της βραδιάς βρέθηκε το ρεμπέτικο τραγούδι, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του Στέφανου Λουκά, «Ανιχνεύοντας το ρεμπέτικο», την οποία ανέλαβε ο ίδιος ο συγγραφέας. Όπως περιγράφουν οι συνταξιούχοι, η παρουσίαση δεν είχε αμιγώς φιλολογικό χαρακτήρα, καθώς διανθίστηκε ζωντανά με μουσική από την κομπανία «Ασυμβίβαστοι ρεμπέτες», ενώ, με την ολοκλήρωση του επίσημου μέρους, η βραδιά εξελίχθηκε σε ένα γνήσιο ρεμπέτικο γλέντι με μεζέδες, κρασί, τσίπουρο και χορό.
Οι έξι σταθμοί στην ιστορία του ρεμπέτικου
Η δομή της παρουσίασης του βιβλίου χωρίστηκε σε έξι διακριτές ενότητες, ανάμεσα στις οποίες η ορχήστρα έπαιζε κομμάτια άμεσα συνδεδεμένα με τη θεματολογία που προηγείτο:
-
Στην πρώτη ενότητα, ο συγγραφέας καταπιάστηκε με την ετυμολογία και το ακριβές περιεχόμενο της λέξης «ρεμπέτικο», αναλύοντας τις ρίζες και την ιστορική του διαδρομή μέσα από τα μάτια διάφορων ερευνητών.
-
Στη δεύτερη ενότητα, επιχειρήθηκε να δοθεί απάντηση στο κατά πόσο πρόκειται, όπως επισημαίνεται, για ένα «αμιγώς ελληνικό τραγούδι ή πολυεθνοτικό», εξετάζοντας τις μελωδίες και τα μουσικά όργανα από τα οποία ξεκίνησε.
-
Η τρίτη ενότητα εστίασε στη σχέση του ρεμπέτικου με την εργατική τάξη. Κατά τους διοργανωτές, εξηγήθηκε γιατί το ρεμπέτικο θεωρείται «και δικό της τραγούδι», αφού κατάφερε να αναδείξει όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής των εργατών.
-
Ιδιαίτερη έμφαση, σύμφωνα πάντα με την ανακοίνωση, δόθηκε στην τέταρτη ενότητα, η οποία φώτισε την ιστορική σχέση του ΚΚΕ με το ρεμπέτικο. Όπως αναφέρουν οι συνταξιούχοι, τη δεκαετία του 1930 το Κομμουνιστικό Κόμμα εναντιώθηκε στο λεγόμενο «χασικλίδικο» τραγούδι, καθώς η εξάρτηση από το χασίς δεν επέτρεπε στους εργάτες «αντικειμενικά να οργανωθούν να αναπτύξουν ταξικούς αγώνες». Εξαιτίας αυτής της στάσης, υποστηρίζουν πως πολλοί ερευνητές «έριξαν τη ρετσινιά» στο ΚΚΕ ότι εναντιώνεται συνολικά στο ρεμπέτικο —μια κριτική που συνεχίζεται μέχρι σήμερα— παρότι το ίδιο το κόμμα είχε ανοίξει τον δημόσιο διάλογο για το είδος μέσω του «Ριζοσπάστη» ήδη από το 1947.
-
Η πέμπτη ενότητα προσέγγισε τον ρόλο της γυναίκας, αναδεικνύοντας πώς το ρεμπέτικο ασχολήθηκε με τις γυναίκες, αλλά και πώς εκείνες διαμόρφωσαν το τραγούδι μέσα από την παρουσία τους στα πάλκα και τη δισκογραφία.
-
Στην έκτη και τελευταία ενότητα, η συζήτηση στράφηκε γύρω από τους ερευνητές που υποστηρίζουν τη θεωρία πως το αυθεντικό ρεμπέτικο σταμάτησε να γράφεται το 1955.
Κλείνοντας το ενημερωτικό τους σημείωμα, τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου εκφράζουν τις ευχαριστίες τους στον συγγραφέα, στους «Ασυμβίβαστους ρεμπέτες» και στον κόσμο που έδωσε το «παρών». Μάλιστα, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, εισπράττοντας την ικανοποίηση του κοινού, το Δ.Σ. «δεσμεύεται ότι έπεται συνέχεια με τέτοιου είδους εκδηλώσεις».
