Από ertnews – Ειδική εκδήλωση απότισης φόρου τιμής σε βετεράνους μεταλλωρύχους πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, στο αμφιθέατρο της ΕΑΓΜΕ, στο Ολυμπιακό Χωριό.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των εργασιών του 25ου Συνεδρίου της Ομοσπονδίας Μεταλλωρύχων Ελλάδας (ΟΜΕ).
Όπως αναφέρει η Ομοσπονδία Μεταλλωρύχων Ελλάδας:
«Στόχος μας είναι να αποτίσουμε φόρο τιμής σε όλους τους εργασιακούς μας προγόνους, προσφέροντας συμβολικά μια αναμνηστική πλακέτα σε βετεράνους μεταλλωρύχους που εργάστηκαν σε μεταλλεία ανά την Ελλάδα. Με τη χειρονομία αυτή αναγνωρίζουμε τους ακούραστους αγώνες τους, οι οποίοι αποτέλεσαν τη συνέχεια των μεγάλων ιστορικών αγώνων του κλάδου, από την απαρχή της νεότερης εξορυκτικής περιόδου στην Ελλάδα, που ξεκίνησε από το Λαύριο το 1860, τη Σέριφο και άλλες περιοχές της χώρας.
Οι άνθρωποι αυτοί, κάτω από άθλιες εργασιακές συνθήκες, χωρίς μέτρα ασφαλείας, χωρίς ασφάλιση, χωρίς ωράρια, χωρίς σωματεία και αντιμέτωποι με την άγρια εκμετάλλευση, έδιναν καθημερινά τη ζωή τους μέσα στις στοές. Εργάζονταν υπό συνθήκες εξαντλητικής εντατικοποίησης, “από ήλιο σε ήλιο”, χωρίς καθαρό αέρα, ενώ συχνά έρχονταν αντιμέτωποι με καταρρεύσεις στοών που άφηναν πίσω τους νεκρούς και σακατεμένους.
Την ίδια στιγμή, οι εργοδότες-εκμεταλλευτές τούς στερούσαν ακόμη και τα βασικά, δίνοντάς τους ψίχουλα για ένα κομμάτι ψωμί, που συχνά δεν επαρκούσε ούτε για την επιβίωσή τους. Είναι ενδεικτικό ότι το 1900 ο μέσος όρος ζωής των μεταλλωρύχων στο Λαύριο ήταν μόλις 21 έτη, ενώ το 1908 έπεσε στα 18 έτη.
Και όμως, μέσα από αυτές τις απάνθρωπες συνθήκες, οι μεταλλωρύχοι ανέπτυξαν ένα βαθύ αίσθημα συναδελφικότητας, αλληλεγγύης και οργάνωσης, διεκδικώντας δυναμικά τα δικαιώματά τους και μια καλύτερη ζωή. Απέναντι στην αρνητική στάση των εκμεταλλευτικών εταιρειών, ξέσπασαν οι αιματηρές συγκρούσεις του 1897 στο Λαύριο και του 1916 στη Σέριφο, όπου για πρώτη φορά στην Ελλάδα κατακτήθηκαν η εφαρμογή του οκταώρου και η βελτίωση των συνθηκών εργασίας.
Σημαντικό είναι ότι το 1930 ο μέσος όρος ζωής των μεταλλωρύχων αυξήθηκε σημαντικά, φτάνοντας τα 30 έτη.
Ως ΟΜΕ, αντλούμε δύναμη και πολύτιμη γνώση από τους αγώνες των εργασιακών μας προγόνων και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για την προστασία της ανθρώπινης ζωής απέναντι στα κέρδη τους».
Από την Ομοσπονδία Μεταλλωρύχων Ελλάδας βραβεύτηκαν, εκτός από τους βετεράνους του κλάδου, και πρόσωπα που με το έργο τους έχουν συμβάλει στην ανάδειξη της ιστορίας του μεταλλευτικού κλάδου, σημαντικά τμήματα της οποίας είχαν χαθεί κατά τις πολύχρονες και δύσκολες μεταπολεμικές περιόδους που πέρασε η χώρα.
Μεταξύ αυτών, τιμήθηκε ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ και συγγραφέας Νάσος Μπράτσος (με έντονη δημοσιογραφική δραστηριότητα, μεταξύ άλλων, στις περιοχές της Νέας Ιωνίας και του Ηρακλείου Αττικής) για τη συμβολή του στην ανάδειξη της ιστορίας του μεταλλευτικού κλάδου μέσα από την αρθρογραφία του στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ, καθώς και μέσα από την ένταξη στο βιβλίο του «Εργατικές Ιστορίες» – Β’ μέρος (ISBN: 978-618-87027-1-4) σειράς συνεντεύξεων και αφιερωμάτων για τον μεταλλευτικό κλάδο.
Υπενθυμίζεται ότι το 2022 ο Νάσος Μπράτσος είχε προσκληθεί από τον Δήμο Σερίφου ως ομιλητής σε αντίστοιχες εκδηλώσεις τιμής και μνήμης, στον χώρο όπου εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα του 1916, τα οποία οδήγησαν στην πρώτη εφαρμογή του οκταώρου στην Ελλάδα.
Επίσης, τιμήθηκε η δημοσιογράφος της ΕΡΤ Αλεξάνδρα Χριστακάκη, για το βιβλίο της «Στα σπλάχνα της Σερίφου».
Από nasosbratsos.blogspot.com – Ο χαιρετισμός του Νάσου Μπράτσου
Ύψιστη τιμή να σε βραβεύει ο κόσμος της δουλειάς και ειδικά της πολύ σκληρής δουλειάς. Όπως είπε ένας εκ των ομιλητών στη σχετική εκδήλωση για τους μεταλλωρύχους, «είναι αυτοί που δουλεύουν με το χέρι του χάρου να τους ακουμπάει στον ώμο τους».
Δέσμευσή μας να συνεχίσουμε και όπως είπαμε στην Ομοσπονδία Μεταλλωρύχων Ελλάδας στο χαιρετισμό μας στο 25ο συνέδριό της: «Υπάρχει ένα τσιτάτο που το λένε πολλοί και για διάφορους λόγους και είναι το “επιτρέπεται να πέσεις επιβάλλεται να σηκωθείς”, έτσι και το εργατικό κίνημα περνάει δύσκολες στιγμές, όπως πέρασε στο παρελθόν και η ΟΜΕ*, αλλά σηκώνεται αξιοποιεί την εμπειρία του και ανασυγκροτείται.
Υπήρξαν εποχές που απεργούσαν χωρίς να έχουν τις σημερινές επικοινωνιακές-τεχνολογικές δυνατότητες μεταξύ των μαχόμενων τμημάτων που με ένα mail/sms μαθαίνονται τα πάντα άμεσα και με μεγάλες αποστάσεις τότε ανάμεσα στις δευτεροβάθμιες οργανώσεις και τα πρωτοβάθμια σωματεία.
Από την πείρα τους μαθαίνουμε και για το σήμερα.
Επίσης η επικοινωνία εργαζομένων διαφόρων κλάδων με εργαζόμενους στα ΜΜΕ, παράγει το αναγκαίο “οξυγόνο” για να συνεχίσουμε στο χώρο αυτό τις προσπάθειες ανάδειξης της ιστορίας των απλών ανθρώπων της δουλειάς και πιστέψτε με, σε πείσμα όσων διευθυντικών στελεχών λένε ότι αυτά τα θέματα δεν “πουλάνε”, πάντα έχουν και καλή ανταπόκριση και φυσικά και μεγάλη χρησιμότητα σαν οδηγός για το σήμερα».
*Η ΟΜΕ ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1952, την διέγραψε η δοτή διοίκηση της ΓΣΕΕ το 1955 επειδή είχε «κομμουνιστικά σωματεία» στη δύναμή της και επανεγγράφη το 1984. Στο μεσοδιάστημα έδωσε τιτάνιους αγώνες.
