Νέα Ιωνία: Διοικητική αδράνεια που αφήνει πολίτες χωρίς πρόσβαση στις ίδιες τους τις ιδιοκτησίες
Στην περιοχή Ανθρακωρυχείων του Δήμου Νέας Ιωνίας, επί της Λεωφόρου Σπύρου Λούη, εξελίσσεται εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια ένα σοβαρό πολεοδομικό πρόβλημα, το οποίο σήμερα έχει λάβει πραγματικές και άμεσες διαστάσεις για την καθημερινότητα των πολιτών.
Η Πράξη Εφαρμογής 1059/33/2006, σε συνδυασμό με τη μη διάνοιξη της προβλεπόμενης οδού Θάσου, δημιούργησε ακίνητα χωρίς πρόσωπο σε κοινόχρηστο δρόμο. Δημιούργησε, δηλαδή, τυφλά οικόπεδα. Αυτό που επί χρόνια αντιμετωπιζόταν ως «τεχνικό ζήτημα», σήμερα έχει μετατραπεί σε αδυναμία φυσικής εισόδου πολιτών στις ιδιοκτησίες τους.
Με απλά λόγια: υπάρχουν κατοικίες και οικόπεδα στα οποία οι ιδιοκτήτες δεν μπορούν να φτάσουν νόμιμα, να εισέλθουν, να εξυπηρετηθούν, να μεταφέρουν αντικείμενα, να δεχθούν υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης. Η πρόσβαση, που θεωρείται αυτονόητη σε κάθε οργανωμένη πόλη, έχει καταστεί ανύπαρκτη.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε πρόσφατα με την έγκριση άδειας περίφραξης σε όμορο οικόπεδο, η οποία στην πράξη αποκόπτει πλήρως τις ιδιοκτησίες από κάθε δίοδο. Έτσι, πολίτες βρίσκονται μπροστά στο παράδοξο να κατέχουν νόμιμα ακίνητα, αλλά να αδυνατούν να εισέλθουν σε αυτά.
Το πρόβλημα δεν αφορά θεωρητικά πολεοδομικά σχήματα. Αφορά:
– ανθρώπους που δεν μπορούν να φτάσουν στο σπίτι τους,
– ακίνητα που δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ή να συντηρηθούν,
– ιδιοκτησίες που υποβαθμίζονται ουσιωδώς, χωρίς καμία πρόβλεψη αποκατάστασης ή αποζημίωσης.
– ανθρώπους που δεν μπορούν να φτάσουν στο σπίτι τους,
– ακίνητα που δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ή να συντηρηθούν,
– ιδιοκτησίες που υποβαθμίζονται ουσιωδώς, χωρίς καμία πρόβλεψη αποκατάστασης ή αποζημίωσης.
Και όλα αυτά ενώ η πολεοδομική νομοθεσία είναι απολύτως σαφής. Ο Νέος Οικοδομικός Κανονισμός, οι προϊσχύουσες διατάξεις και το Π.Δ. του 1985 ορίζουν ρητά ότι οικόπεδο χωρίς πρόσωπο σε κοινόχρηστο δρόμο δεν είναι πολεοδομικά λειτουργικό. Η δε πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας απαγορεύει τη δημιουργία τέτοιων καταστάσεων και επιβάλλει στη Διοίκηση θετική υποχρέωση εξασφάλισης πρόσβασης.
Παρά ταύτα, ο Δήμος Νέας Ιωνίας επί σχεδόν δύο δεκαετίες δεν προέβη στη διάνοιξη της προβλεπόμενης οδού, επικαλούμενος οικονομικές δυσχέρειες. Η έλλειψη πόρων, όμως, δεν αίρει την υποχρέωση τήρησης της νομιμότητας, ούτε δικαιολογεί το να αφήνονται πολίτες χωρίς πρόσβαση στις ιδιοκτησίες τους.
Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι η Διοίκηση είχε πλήρη γνώση της κατάστασης. Γνώριζε ότι η μη διάνοιξη της οδού δημιουργεί πρόβλημα πρόσβασης. Γνώριζε ότι η περίφραξη θα επιδεινώσει την κατάσταση. Παρ’ όλα αυτά, προχώρησε σε διοικητικές πράξεις που παγιώνουν το αδιέξοδο.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον δεν είναι θεωρητικό ούτε τεχνικό. Είναι βαθιά πρακτικό και αφορά τον πυρήνα της διοικητικής ευθύνης:
πώς είναι δυνατόν, σε μια οργανωμένη πόλη, πολίτες να μην μπορούν να εισέλθουν στις ίδιες τους τις ιδιοκτησίες εξαιτίας πράξεων και παραλείψεων της Διοίκησης;
πώς είναι δυνατόν, σε μια οργανωμένη πόλη, πολίτες να μην μπορούν να εισέλθουν στις ίδιες τους τις ιδιοκτησίες εξαιτίας πράξεων και παραλείψεων της Διοίκησης;
Οι πολίτες δεν ζητούν προνομιακή μεταχείριση. Ζητούν το αυτονόητο: να μπορούν να φτάσουν στο σπίτι και την περιουσία τους. Η ευθύνη είναι συγκεκριμένη, διαχρονική και βαραίνει τη Διοίκηση.
Η σιωπή δεν είναι λύση. Κάθε ημέρα αδράνειας μεταφράζεται σε συνέχιση ενός πραγματικού αποκλεισμού πολιτών από τις ιδιοκτησίες τους.
Με εκτίμηση,
Αναστασιάδης Σπυρίδων
